Songs of Mihyar the Damascene - Adonis Jan van der HaarCloud, mirror, stone, thunder, eyelid, desert, sea. Through a dead or dying land, Mihyar walks: a figure of heroic individualism and dissent, part Orpheus, part Zarathustra. Where he goes, the austere building blocks of his world become the expressions of passionate emotion, of visionary exaltation and despairing melancholy. The traditions of the Ancient Greeks, the Bible and the Quran flow about and through him. Written in the cosmopolitan Beirut of
Zowel triest als grappig
dagboeken en essays over kunst en camp
Hier leven monsters uit het verleden samen met hun prooi
veroorzaken zijn inspanningen sterke krachten waarvan hij de reikwijdte niet kon overzien
literary mentors and fellow visionaries in a group who started a revolution
Zijn opa neemt het voor hem op en wordt zijn bondgenoot
‘Ik verander zelf voortdurend
En ineens willen haar opdrachtgevers nog meer
kan ze haar eigen verleden niet langer ontkennen
Het negentiende-eeuwse Kristiania is een meedogenloze plek
Als haar wordt getoond wat er met haar geliefde stad zal gebeuren zodra Agamemnon en zijn leger arriveren
Laten we ervoor openstaan dat de openbaring der dingen van alle kanten kan komen
